Kaedah Penentuan Saiz Zarah Suapan
Saiz zarah makanan merujuk kepada ketebalan bahan mentah makanan, bahan tambahan makanan, dan produk makanan. Pada masa ini, piawaian kebangsaan yang berkaitan ialah "Kaedah Penapis Dua Lapisan untuk Penentuan Saiz Zarah Pengisaran Makanan" (GB/T5917.1-2008). Prosedur ujian adalah serupa dengan kaedah ujian yang dikeluarkan oleh Persatuan Jurutera Pertanian Amerika. Mengikut keamatan penghancuran makanan, penghancuran boleh dibahagikan kepada dua jenis: penghancuran kasar dan penghancuran halus. Secara amnya, saiz zarah lebih besar daripada 1000 μm untuk penghancuran kasar, dan saiz zarah kurang daripada 600 μm untuk penghancuran halus.
Proses penghancuran makanan
Biasa digunakankilang makanan ternakantermasuk kilang tukul dan kilang dram. Semasa menggunakannya, ia perlu dipilih mengikut output penghancuran, penggunaan kuasa dan jenis suapan. Berbanding dengan kilang tukul, kilang dram mempunyai saiz zarah yang lebih seragam, operasi yang lebih sukar dan kos mesin yang lebih tinggi. Kilang tukul meningkatkan kehilangan lembapan bijirin, bising dan mempunyai saiz zarah yang kurang seragam semasa penghancuran, tetapi kos pemasangan mungkin separuh daripada kilang dram.
Secara amnya, kilang makanan ternakan hanya memasang satu jenis penghancur,tukul kinciratau kilang dram. Kajian terbaru menunjukkan bahawa penghancuran berbilang langkah boleh meningkatkan keseragaman saiz zarah dan mengurangkan penggunaan kuasa. Penghancuran berbilang langkah merujuk kepada penghancuran dengan kilang tukul dan kemudian dengan kilang dram. Walau bagaimanapun, data yang berkaitan adalah terhad, dan kajian dan perbandingan lanjut diperlukan.
Kesan Saiz Zarah terhadap Tenaga dan Kebolehcernaan Nutrien Makanan Bijirin
Banyak kajian telah menilai saiz zarah bijirin yang optimum dan kesan saiz zarah terhadap kebolehcernaan tenaga dan nutrien. Kebanyakan literatur cadangan saiz zarah optimum muncul pada abad ke-20, dan dipercayai bahawa makanan dengan saiz zarah purata 485-600 μm boleh meningkatkan kebolehcernaan tenaga dan nutrien serta menggalakkan pertumbuhan babi.
Banyak kajian telah menunjukkan bahawa mengurangkan saiz zarah bijirin yang dihancurkan meningkatkan kebolehcernaan tenaga. Mengurangkan saiz butiran gandum daripada 920 μm kepada 580 μm boleh meningkatkan ATTD kanji, tetapi tidak memberi kesan kepada nilai ATTD GE. ATTD babi GE, DM dan CP yang diberi diet barli 400μm adalah lebih tinggi daripada diet 700μm. Apabila saiz zarah jagung menurun daripada 500μm kepada 332μm, kadar degradasi fosforus fitat juga meningkat. Apabila saiz butiran jagung menurun daripada 1200 μm kepada 400 μm, ATTD DM, N, dan GE masing-masing meningkat sebanyak 5%, 7%, dan 7%, dan jenis pengisar mungkin memberi kesan kepada kebolehcernaan tenaga dan nutrien. Apabila saiz butiran jagung menurun daripada 865 μm kepada 339 μm, ia meningkatkan tahap ATTD kanji, GE, ME dan DE, tetapi tidak memberi kesan kepada jumlah kebolehcernaan usus P dan SID AA. Apabila saiz butiran jagung menurun daripada 1500μm kepada 641μm, ATTD DM, N dan GE dapat ditingkatkan. Tahap ATTD dan ME DM, GE dalam babi yang diberi makan 308 μm DDGS adalah lebih tinggi daripada babi 818 μm DDGS, tetapi saiz zarah tidak memberi kesan kepada ATTD N dan P. Data ini menunjukkan bahawa ATTD DM, N, dan GE dapat ditingkatkan apabila saiz butiran jagung dikurangkan sebanyak 500 μm. Secara amnya, saiz zarah jagung atau DDGS jagung tidak memberi kesan kepada kebolehcernaan fosforus. Mengurangkan saiz zarah penghancuran makanan kacang juga dapat meningkatkan kebolehcernaan tenaga. Apabila saiz zarah lupin menurun daripada 1304 μm kepada 567 μm, ATTD GE dan CP serta SID AA juga meningkat secara linear. Begitu juga, pengurangan saiz zarah kacang merah juga boleh meningkatkan kebolehcernaan kanji dan tenaga. Apabila saiz zarah tepung kacang soya menurun daripada 949 μm kepada 185 μm, ia tidak memberi kesan kepada purata SID tenaga, AA penting dan tidak penting, tetapi secara linear meningkatkan SID isoleusin, metionin, fenilalanin dan valina. Penulis mencadangkan 600 μm tepung kacang soya untuk kebolehcernaan tenaga AA yang optimum. Dalam kebanyakan eksperimen, pengurangan saiz zarah boleh meningkatkan tahap DE dan ME, yang mungkin berkaitan dengan peningkatan kebolehcernaan kanji. Bagi diet dengan kandungan kanji yang rendah dan kandungan serat yang tinggi, pengurangan saiz zarah diet meningkatkan tahap DE dan ME, yang mungkin berkaitan dengan pengurangan kelikatan digesta dan meningkatkan kebolehcernaan bahan tenaga.
Kesan Saiz Zarah Makanan terhadap Patogenesis Ulser Gastrik dalam Babi
Perut babi dibahagikan kepada kawasan kelenjar dan bukan kelenjar. Kawasan bukan kelenjar merupakan kawasan yang tinggi kejadian ulser gastrik, kerana mukosa gastrik di kawasan kelenjar mempunyai kesan perlindungan. Pengurangan saiz zarah makanan adalah salah satu punca ulser gastrik, dan jenis pengeluaran, ketumpatan pengeluaran, dan jenis perumah juga boleh menyebabkan ulser gastrik pada babi. Contohnya, pengurangan saiz bijirin jagung daripada 1200 μm kepada 400 μm, dan daripada 865 μm kepada 339 μm boleh menyebabkan peningkatan kejadian ulser gastrik pada babi. Kejadian ulser gastrik pada babi yang diberi pelet bersaiz bijirin jagung 400 μm adalah lebih tinggi daripada serbuk dengan saiz bijirin yang sama. Penggunaan pelet telah mengakibatkan peningkatan kejadian ulser gastrik pada babi. Dengan mengandaikan bahawa babi mengalami simptom ulser gastrik 7 hari selepas menerima pelet halus, maka pemberian pelet kasar selama 7 hari juga dapat mengurangkan simptom ulser gastrik. Babi mudah terdedah kepada jangkitan Helicobacter selepas ulser gastrik. Berbanding dengan makanan kasar dan makanan serbuk, rembesan klorida dalam perut meningkat apabila babi diberi makanan atau pelet yang dihancurkan halus. Peningkatan klorida juga akan menggalakkan percambahan Helicobacter, mengakibatkan penurunan pH dalam perut. Kesan Saiz Zarah Makanan terhadap Pertumbuhan dan Prestasi Pengeluaran Babi
Kesan Saiz Zarah Makanan terhadap Pertumbuhan dan Prestasi Pengeluaran Babi
Mengurangkan saiz butiran boleh meningkatkan luas tindakan enzim pencernaan dan meningkatkan tenaga dan kebolehcernaan nutrien. Walau bagaimanapun, peningkatan kebolehcernaan ini tidak diterjemahkan kepada prestasi pertumbuhan yang lebih baik, kerana babi akan meningkatkan pengambilan makanan mereka untuk mengimbangi kekurangan kebolehcernaan dan akhirnya memperoleh tenaga yang mereka perlukan. Telah dilaporkan dalam literatur bahawa saiz zarah gandum yang optimum dalam ransum anak babi yang disapih dan babi yang digemukkan masing-masing ialah 600 μm dan 1300 μm.
Apabila saiz butiran gandum berkurangan daripada 1200μm kepada 980μm, pengambilan makanan boleh ditingkatkan, tetapi kecekapan makanan tidak memberi kesan. Begitu juga, apabila saiz butiran gandum berkurangan daripada 1300 μm kepada 600 μm, kecekapan makanan babi penggemukan 93-114 kg boleh diperbaiki, tetapi ia tidak memberi kesan kepada babi penggemukan 67-93 kg. Bagi setiap pengurangan 100 μm dalam saiz butiran jagung, G:F babi yang sedang membesar meningkat sebanyak 1.3%. Apabila saiz butiran jagung berkurangan daripada 800 μm kepada 400 μm, G:F babi meningkat sebanyak 7%. Bijirin yang berbeza mempunyai kesan pengurangan saiz zarah yang berbeza, seperti jagung atau sorgum dengan saiz zarah yang sama dan julat pengurangan saiz zarah yang sama, babi lebih suka jagung. Apabila saiz butiran jagung berkurangan daripada 1000μm kepada 400μm, ADFI babi berkurangan dan G:F meningkat. Apabila saiz butiran sorgum menurun daripada 724 μm kepada 319 μm, G:F babi penamat juga meningkat. Walau bagaimanapun, prestasi pertumbuhan babi yang diberi makan tepung kacang soya 639 μm atau 444 μm adalah serupa dengan tepung kacang soya 965 μm atau 1226 μm, yang mungkin disebabkan oleh sedikit penambahan tepung kacang soya. Oleh itu, faedah yang dibawa oleh pengurangan saiz zarah makanan hanya akan tercermin apabila makanan ditambah dalam kadar yang besar dalam diet.
Apabila saiz butiran jagung menurun daripada 865 μm kepada 339 μm atau daripada 1000 μm kepada 400 μm, dan saiz butiran sorgum menurun daripada 724 μm kepada 319 μm, kadar penyembelihan karkas babi yang digemukkan dapat ditingkatkan. Sebab analisis mungkin disebabkan oleh penurunan saiz butiran, yang membawa kepada penurunan berat usus. Walau bagaimanapun, beberapa kajian mendapati bahawa apabila saiz butiran gandum menurun daripada 1300 μm kepada 600 μm, ia tidak memberi kesan kepada kadar penyembelihan babi yang digemukkan. Dapat dilihat bahawa butiran yang berbeza mempunyai kesan yang berbeza terhadap pengurangan saiz zarah, dan lebih banyak kajian diperlukan.
Terdapat beberapa kajian tentang kesan saiz zarah diet terhadap berat badan induk dan prestasi pertumbuhan anak babi. Pengurangan saiz bijirin jagung daripada 1200 μm kepada 400 μm tidak memberi kesan kepada berat badan dan kehilangan lemak belakang induk yang sedang menyusu, tetapi mengurangkan pengambilan makanan induk semasa penyusuan dan pertambahan berat badan anak babi yang sedang menyusu.